Mission Possible

Mission Possible in Albanie

"Ik kwam naar het Hoop-centrum op zoek naar boeken maar ik kreeg zoveel meer. Voor mij een wonder!"


TijdensMission Possible Albania mijn zoektocht naar boeken kwam ik iets heel bijzonders tegen. En ik hoefde er niet ver voor te gaan want het was in Bathore, de stad waar ik woonde. Om precies te zijn in de Gjon Buzuku straat, de bibliotheek in het ‘Hoop’ centrum van Mission Possible. Ik heb me sindsdien vaak afgevraagd: “Is het toeval dat onze eerste en totnutoe de enige bibliotheek in de hele stad, is gelegen in deze smalle straat die vernoemd is naar Gjon Buzuku?
Hij was een katholieke priester die in 1555 het boek ‘Het Missaal’ schreef waarvan wordt gezegd dat het het eerste boek is dat is verschenen in de Albanese taal. Deze nauwe straat verschilde in niets van de honderden andere straten in de stad met half afgebouwde huizen, waarschijnlijk vanwege gebrek aan geld.

 



Mission Possible Albania

 

Zelf had ik geen speciale interesse in deze wijk van de stad totdat in 2010 Mission Possible een gebouw huurde en binnen een paar maanden van hard werken veranderde in een fatsoenlijke plek met de prachtige naam “Qendra Shprese” (Hoop centrum). Binnen een jaar verscheen nog een naam op het gebouw “Biblioteka” en dat gaf een nieuw leven aan de wijk en daarbuiten. En hier begint mijn verhaal toen ik op zoek naar boeken niet alleen een bibliotheek vond maar nog veel meer…

 

 

 

Ik woon met mijn moeder, 2 zussen en een broer. Onze vader is in Italië en werkt waar hij maar kan om er voor te zorgen dat wij te eten krijgen, normale kleding en naar school kunnen gaan. Mijn beide ouders besteden veel zorg aan onze toekomst vooral wat betreft onderwijs. Toen een paar van mijn vriendinnen mij vertelden over een bibliotheek in Bathore was ik erg verbaasd. Zelfs in Kamez (waar Bathore onderdeel van uitmaakt) is geen bibliotheek. Ik hou heel erg veel van lezen en voor mij was het geen enkele moeite om lange afstanden af te leggen om een goed boek te vinden. Eerder ging ik met de bus (30-40 minuten) naar Tirana en dan moest je nog een eind lopen.

 

Zodra ik door had dat mijn vriendinnen mij niet voor de gek hielden (wetende van mijn obsessie voor boeken) vertelde ik mijn moeder over de “schat” die ik had ontdekt en vroeg haar of ze met mij mee wilde gaan naar deze bibliotheek.

Mission Possible Albania Eva Mission Possible Albania Eva

 

Het was een koude winterdag toen we op het Hoop-centrum aankwamen. Ik verwachtte een klein gebouwtje maar in werkelijkheid was het centrum behoorlijk groot en zag er netjes uit. Op de 4e etage was de bibliotheek en ik kon niet wachten om al die boeken aan te raken. Ik wilde ze allemaal tegelijk lezen! Ik was heel erg blij dat ik op loopafstand een plek had gevonden waar ik boeken kon lenen, voor mijn plezier of voor mijn studie. Ik kon er zelfs internet gebruiken en alles was nog gratis ook!

 

Op die bijzondere dag toen ik de bibliotheek verliet zag ik een half geopende deur en keek naar binnen. En ik hoorde een stem die mij uitnodigde om binnen te komen. Ik ontmoette daar drie meisjes, Ornela, Edjola en Ergi. Nadat we ons aan elkaar hadden voorgesteld vertelden zij mij gepassioneerd over alle activiteiten die in het centrum plaatsvonden. En ik werd uitgenodigd om de jeugdgroep die elke vrijdag bij elkaar kwam te bezoeken.

Mission Possible AlbaniaEn die vrijdag ging ik, vooral uit nieuwsgierigheid, terug naar het Hoop-centrum om te zien wat zo’n jeugdgroep voorstelde. Daar was een behoorlijke groep jongens en meisjes van ongeveer mijn leeftijd bijeen, ook de drie meisjes van kantoor en een man van begin 40 die pastor Piro werd genoemd. Ik voelde mij er direct thuis. Ik nam deel aan de discussies en voelde me gewaardeerd en vrij om mijzelf uit te drukken. Ook de volgende ontmoetingen waren erg interessant en nu is dit voor mij de plek waar ik over veel dingen kan discussieren.

 

 

Omdat ik meer wilde weten over geloof en God onderbrak ik pastor Piro vaak met mijn vragen. Maar niemand gaf ooit een teken van ongeduld. Met een warme glimlach hielpen ze mij met mijn dilemma’s over het geloof en geloof in God. Dit is hoe mijn reis met het Hoop-centrum begon…

 

Maanden gingen voorbij en ik voelde me erg thuis bij de nieuwe vrienden die ik had gemaakt bij het Hoop-centrum. En er waren meer dingen die ik erg leuk vond op het Hoop-centrum. Regelmatig kwam ik jonge kinderen tegen die deelnamen aan de zogenaamde ‘Miracle’ clubs. Dat zijn kinderclubs voor kinderen die het blad Miracle lezen wat door Mission Possible wordt uitgegeven. Maar het was nooit bij me opgekomen dat ik op een dag de gelegenheid zou krijgen om zelf met deze kinderen te werken.

 

Het was in juni dat ik werd gevraagd hoe ik er tegenaan keek om met kinderen te werken. Ik antwoordde met een brede lach want ik hou erg van kinderen en wanneer ik met hen ben verlies ik helemaal de tijd uit het oog. Ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan het vrijwilligersteam dat een training zou krijgen om leider te worden tijdens de ‘Miracle’ zomerkampen. Ik zal je zeggen dat die ervaring net zou mooi als uitdagend was…

Mission Possible Albania Training Mission Possible Albania Training

 

Een andere interessante activiteit waarin ik deelnam na de training was de voorbereiding op het kamp. Dat begon met het versieren van de vertrekken en de omgeving van het Hoop-centrum. Het zag er uit als een wereld vol van kleuren; erg aantrekkelijk in de ogen van kleine kinderen.

Mission Possible Albania Mission Possible Albania
Mission Possible Albania Mission Possible Albania

 

Eindelijk op 7 juli opende het zomerkamp de deuren voor de eerste groep kinderen. Dit ging vier weken achter elkaar door waarbij wekelijks een groep van 80 kinderen en 15-18 tieners het zomerkamp dagelijks bezochten.

Mission Possible Albania ZomerkampElke dag begon met ochtendgymnastiek en daarna zongen we christelijke kinderliedjes. Elke dag leerden de kinderen over dat Jezus hun vriend was en hoe ze Hem beter konden leren kennen. Erg interessant en leuk waren de handwerksessies. Net als de spelletjes waarbij je het gelach en geschreeuw van de kinderen in de hele wijk kon horen. Ik vond alles wat er op het zomerkamp gebeurde heel erg leuk en met de kinderen te zijn maakte me erg blij en ik vond het prachtig dat ze mij “Juf’ noemden!

Mission Possible Albania Mission Possible Albania
Mission Possible Albania Zomerkamp Mission Possible Albania Zomerkamp

 

De zomerkampen waren het beste wat me totnutoe was overkomen en een echt wonder. Elk kind heeft een andere achtergrond en een ander verhaal. En hoewel ze in het algemeen tijdens een verblijf op het zomerkamp vergeten over thuis en familie is het niet moeilijk  om af en toe tussen al die vrolijke kinderen een kind te zien dat niet gelukkig is vanwege de extreme omstandigheden thuis die alle kleuren en vreugde in hun leven hebben ‘gestolen’. Hoe dan ook, deze zomerkampen zijn de perfecte mogelijkheid voor deze kinderen om zich geliefd te voelen en deel uit te maken van een grote familie waar ze zichzelf en ook hun talenten tot uitdrukking kunnen brengen.

Mission Possible Albania Mission Possible Albania
   

Mission Possible Albania

 

Ik krijg niet uit mijn hoofd, kleine Doris, die altijd achterbleef nadat iedereen had gegeten. Hij kreeg verzamelde de restjes en zijn moeder nam ze mee naar huis. Zij vertelde dat het haar in staat stelde om het gezin een paar dagen eten te geven. Ik zal nooit zijn bleek maar lachend gezicht vergeten toen hij zei, nadat hij op de 2e dag alle restjes had verzameld, “Gisteravond was ik gelukkig omdat ik had gegeten…”.

 

 

 

 

 

 

Mission Possible Albania OligertOligert is een ander kind die ik niet kan vergeten. Misschien omdat het één van de kinderen was die in het begin zich misdroegen en ik door de andere leiding voor hem al was gewaarschuwd. Maar we wisten niet de redenen voor zijn gedrag. Oligert was 12 jaar en woont in één van de armste wijken. Voor hem was er geen speelgoed en eigenlijk geen normale jeugd. Al zijn dromen en geluk verdwenen toen zijn vader naar de gevangenis werd gestuurd. De reden waarom hij is veroordeeld is ons niet bekend en misschien weet Oligert het zelf ook niet.

 

 

Maar ik begrijp inmiddels wel de reden voor zijn gedrag. Hij had een zware last te dragen op zijn kleine schouders: geld verdienen voor zijn familie thuis en zelfs voor zijn vader in de gevangenis. Op een dag hoorde ik zijn vriendjes aan hem vragen: “Hoeveel is een kilo bloemen?”. Het leek mij een rare vraag. Maar daarna begreep ik dat er mee bedoeld werd “ Hoeveel ga je vandaag verdienen?”. Oligert spendeerde uren en uren aan het verzamelen van kruiden met een medische werking. Nadat hij ze gedroogd had probeerde hij ze te verkopen. Een kilo leverde 50-70 leks op; zo’n €0.50. Het is enorm veel werk om 1 kilo te verzamelen en dan ook nog te verkopen. En kleine Oligert moest dagenlang hard werken om iets te verdienen.

Mission Possible Albania Oligert Mission Possible Albania Oligert

 

Hij is mager en ziet slecht. Op een dag stortte hij zijn hart bij mij uit en zei dat hij erg verdrietig was dat zijn vader niet bij hem was. En ik, die mijn vader ook niet thuis had, voelde hem heel goed aan. In het bijzijn van anderen gedraagt hij zich als een groot en verwend kind maar van binnen heeft hij groot verdriet. Hij is de ‘held’ van het gezin, een jongen met een groot dienend hart maar zonder kindertijd want dat is hem afgenomen. Bij elke maaltijd op het kamp spoorde Oligert zijn zusje aan om zoveel mogelijk te eten. Wie weet wanneer ze weer een maaltijd zouden krijgen! Maar, net als alle andere kinderen, genoten Oligert en zijn zusje van alles wat ze deden en leerden op het kamp. Nog op het kamp gaf Oligert toe dat dit de enige keer was dat hij zich echt gelukkig voelde. Het zomerkamp was het beste wat hem was overkomen.

 

Tijdens het kamp begreep ik de echte liefde voor kinderen. Aan het einde van elke dag zei ik tegen mijzelf “Wow, deze dag is zo snel voorbij gegaan en ik voel me helemaal niet moe!”. Toen de zomer voorbij was miste ik het kamp heel erg, ik miste het geluid van de kinderen, hun zingen en roepen en hun leuke gezichtjes.

 

Maar de verrassingen waren nog niet over…. Het jeugdteam van vrijwilligers werd uitgenodigd voor een driedaagse retraite op één van de mooiste stranden van Albanië. Ik was blij voor iedereen die meeging maar ik zelf kon helaas niet. Ik moest op zoek naar een baantje om geld te verdienen voor mijn studieboeken en andere schoolspullen. In ieder geval kon ik hun foto’s zien en hun verhalen horen en voorstellen hoe leuk ze het hadden gehad. En ik ben er zeker van dat op een dag ik ook in staat zal zijn om Jala Beach te bezoeken.

Mission Possible Albania Mission Possible Albania
   

Mission Possible Albania Eva

In september ben ik weer begonnen met school en ook de wekelijkse jeugdgroepen zijn gestart en op woensdag volg ik met een kleinere groep een Bijbelstudie. Op de eerste jeugdgroep kreeg iedereen die had meegeholpen met het zomerkamp een ‘Getuigschrift van Erkenning’.

 

Ik kwam naar het Hoop-centrum voor boeken maar ik kreeg zoveel meer, voor mij een wonder! En daar ben ik God erg dankbaar voor. Wie weet hoeveel anderen een ‘wonder’ kunnen meemaken door het werk van Mission Possible in het Hoop-centrum, in dat straatje met de naam ‘Gjon Buzuku’? Alles wat er voor nodig is is Jezus aannemen met je hart en alles wordt mogelijk!