Mission Possible

Onze kinderen in Jekaterinaburg

De tragedie van de drie zussen veranderde in een verhaal van geloof, hoop en liefde.


Mission Possible Opvang Jekaterinburg'Ik ging op straat leven om aan het verschrikkelijke leven thuis te ontsnappen.' Toen Nastya's vader stierf, begon haar moeder te drinken. Ze leefde een immoreel leven en zorgde niet meer voor de kinderen. Nastya en haar oudere broer en zus werden straatkinderen. Een van hen kwam in de gevangenis terecht. "Ik leerde roken en drinken. Op school ging het erg slecht omdat ik zo vaak afwezig was. '' De hele tijd waren er drinkpartijen en ruzies in ons huis. Het was verschrikkelijk. De man van mijn moeder en zijn drinkvrienden sloegen en shopten haar voor mijn ogen! Toen ik tien jaar oud werd, begon mijn stiefvader mij te misbruiken en zei dat hij mij en mijn moeder zou vermoorden als ik het iemand zou vertellen. Ik was bang en vertelde het niet ... "


De politie redde de meisjes van de rails.

Mission Possible Opvang Jekaterinburg

"Toen werden nog twee meisjes, Farida en Camilla, geboren. Ze hadden verschillende vaders. Mijn zusjes weten niets van hun vaders. Ik hield heel erg veel van mijn lieve kleine zusjes. Helaas was hun leven ook erg moeilijk. De politie heeft hen een keer gered toen ze op een spoorweg liepen en  huilden om hulp. Mama lag dronken op de rails ... ". Toen de politie weer langs kwam werden de beide meisjes naar ons opvangtehuis gebracht. Zij waren in een miserabele toestand, ze waren hongerig en zaten onder de luizen. Na een paar dagen werd Natsya  door Andrey en Natasha,de leiders van ons opvangtehuis, gevonden. En zij werd uitgenodigd om haar zusjes te bezoeken. De komst naar het opvangtehuis veranderde compleet het leven van de drie meisjes!





'God, zou U mij voor één week een normaal leven willen geven?'


'Ik heb altijd in God geloofd, hoewel ik bijna niets over Hem wist. Ik wist dat er iets goeds moest bestaan.  Voordat we naar het opvantehuis kwamen, had ik gebeden: 'God, zou U mij één week een normaal leven willen geven?' Ik wist niet waar ik op hoopte en wat het normale leven was, maar toen ik naar het opvangtehuis kwam realiseerde ik me dat dit het was! '' Mijn zusjes en ik hadden nooit een relatie gehad met onze vaders. In het opvangtehuis werd oom Andrey als een vader voor ons. Toen hij mij verwelkomde voelde ik iets nieuws, warm en veilig ... '' Beloof ons alstublieft dat je ons nooit meer zult weg geven”', vroegen de jonge zusjes aan tante Natasha. De voogdij werd geregeld zodat ze in het opvangtehuis konden blijven. De kinderen gingen naar de zondagsschool en leerden hun hemelse Vader kennen.


Mission Possible Opvang JekaterinburgDe zusjes zijn artistiek en konden nu hun vaardigheden ontwikkelen. Nastya volgde zanglessen, Camilla gaat naar balletlessen en heeft al deelgenomen aan echte optredens. Farida is erg goed in tekenen en ontwerpen en gaat naar een kunstschool. Een christelijke jeugdconferentie was een geestelijk keerpunt voor Nastya: 'Daar heb ik God echt ontmoet en is mijn innerlijk leven veranderd. Gods aanwezigheid in mijn leven werd echt en belangrijk.'


Nastya is lid van het aanbiddingsteam in de kerk en dat is waar ze Dmitri ontmoette. Een jaar later hebben we hun bruiloft gevierd! Nastya en Dmitri zijn begonnen met universitaire studies en hebben ook werk. Ze hebben een training gevolgd voor pleegouders en kregen de voogdij over Farida en Camilla. De ene week met een normaal leven waar Nastya voor bad werd een heel nieuw leven!


Nastya, nu 22 jaar oud, is actief betrokken bij het opvangtehuis en helpt kinderen die in een situatie zijn die zij en haar zusjes eerder hebben meegemaakt.

 


Het spijt me...! Nogmaals sorry .... Vergeef me alles!

 


Het was 's avonds en we dronken thee en planden de activiteiten en het werk van de volgende dag op het opvanghuis, toen een jonge man met blauwe ogen en een brede glimlach aan de deur verscheen.


Het duurde even voordat we Kiril herkenden. Twee jaar eerder, toen hij voor het eerst naar ons centrum kwam, was hij een 16-jarige, onbeschofte en ongedisciplineerde drugsverslaafde die alleen maar deed wat hij wilde.  Zijn moeder zag het niet meer zitten.


De volgende zes maanden waren een beproeving voor ons, de staff en de andere kinderen. Kiril deed domme dingen en veroorzaakte het een na het andere probleem. Elke keer voelde hij zich weer opgelaten. "Het spijt me ...!" "Nogmaals sorry ..." Ten slotte verliet hij ons centrum maar we wisten niet dat de tijd die hij hier had doorgebracht zou zorgen voor een keerpunt in zijn leven. "Ik realiseerde me dat mijn leven alleen maar ellende bracht en ik besloot naar een christelijk revalidatiecentrum te gaan..” 


Daar raakte Kiril nog meer overtuigd van de leegheid in zijn leven. "Ik trok de dekens over mijn hoofd en begon te huilen en te bidden.  Op dat moment heb ik mijn leven oprecht en serieus overgegeven aan God.”


Kort daarna werd Kiril geraakt door een preek waarin werd verteld dat we over alles, niet alleen over problemen met God mogen praten, want Hij is als een goede Vader die geïnteresseerd is in heel ons leven. "Ik wilde zo’n relatie met God hebben."


Iedereen die Kiril kende kon de verandering zien in het leven van deze jonge man, die een Christen was geworden. Hij studeert nu in Moskou - en zijn moeder is blij!


"Ik wilde heel graag langskomen en jullie zien", zei Kiril, staande bij de deur. "Ik heb veel gebeden voor dit moment en heb er over gedacht hoe het zou zijn. Ik wil jullie om vergeving vragen voor alle problemen die ik heb veroorzaakt en ik wil jullie bedanken uit de grond van mijn hart!"


Zijn woorden werden gevolgd door veel tranen en omhelzingen...En weer waren we getuige van een wonder!



Steun onze opvang in Jekaterinaburg!Mission Possible Doneer


Mission Possible Jekaterinaburg Kiril en zijn moeder


Kiril met zijn moeder in het opvangtehuis


Maak kennis met de broertjes Kolya en Sasha





Steun onze opvang in Jekaterinaburg!Mission Possible Doneer



Het meisje dat “te veel at”...

 


”Papa zei dat ik teveel at. Ik probeerde om niet te eten, maar soms had ik zoveel honger.”


Mission Possible Opvang Jekaterinaburg
Katya is een klein meisje met grote blauwe ogen. Ze werd door haar vader naar onze opvang gebracht. Haar moeder zat in de gevangenis om een voor ons onbekende reden. De vader hertrouwde. De stiefmoeder wilde niet voor zijn kinderen zorgen.


Eén voor één deed hij afstand van de kinderen., Als laatste liet de vader ook Katya in de steek. De reden zo zei hij tegen Katya was dat “ze teveel at”.


Het is duidelijk dat dit meisje veel liefde tekort is gekomen. Ze houdt ervan om geknuffeld te worden en een kus te krijgen. Ze schrijft leuke briefjes en kaarten aan de medewerkers in de opvang. 


Katya is een lief en begripvol kind. Ze koestert nooit wrok en is nooit boos of geïrriteerd. Als er een ruzie is tussen de kinderen probeert Katya hen uit te leggen hoe ze zich moeten gedragen. Ze houdt ervan om in de Bijbel te lezen. Als ze bidt, uit ze altijd dankbaarheid voor het opvangcentrum, bidt dat niemand ziek zal worden en iedereen gehoorzaam zal zijn.


Steun onze opvang in Jekaterinaburg!Mission Possible Doneer


De droom van Alexandra



Steun onze opvang in Jekaterinaburg! Mission Possible Doneer


Het prachtige verhaal van Nastya

Mission Possible JekaterinaburgEen paar jaar geleden kwam Nastya met twee zusjes in ons opvangtehuis in Jekaterinaburg wonen. De moeder van de meisjes was zwaar verslaafd aan alcohol en het gezin woonde in een  kleine kamer. Een aan alcoholverslaafde moeder met vijf kinderen. Katya die toen 14 jaar was, liep regelmatig weg van huis. Ze probeerde te ontsnappen aan de ellende thuis. Vanaf het moment dat de meisjes in ons centrum woonden veranderde hun leven. De Kinderbescherming had de zaak aangespannen en de moeder van Nastya had geen voogdij meer over haar kinderen. Om te voorkomen dat de kinderen in een staatsweeshuis zouden worden geplaatst werd Katya samen met haar twee zusjes geadopteerd door één van de medewerksters van ons tehuis. Nastya is een heel sociaal meisje en sloot gemakkelijk vriendschappen met de andere kinderen in het tehuis. Ze is creatief en houdt van dansen en deed altijd mee met uitvoeringen die in het tehuis werden georganiseerd. Nastya groeide op tot een verantwoordelijk persoon; ze zorgde voor haar beide zusjes, leerde koken en andere huishoudelijke taken. Niet dat het altijd even goed ging. Leren was voor Nastya niet makkelijk maar toch maakte ze haar school af en ze volgt nu een studie Logistiek.

 

Mission Possible Jekaterinaburg Mission Possible Jekaterinaburg
   

 

Via het opvangtehuis kwam Nastya in contact met een kerk en deed ze actief mee met het jeugdwerk. Ze zingt in de Opwekkingsgroep en regelmatig neemt ze deel aan de activiteiten en conferenties. In 2013 heeft ze zich laten dopen. Drie jaar geleden kwam Nastya op een jeugdconferentie Pasha tegen. In het begin schonk ze geen aandacht aan hem. Maar Pasha begon ook de jeugdgroep van de kerk te bezoeken en speelde keyboard in de Opwekkingsgroep. Inmiddels zijn ze verloofd en binnenkort is de bruiloft; die staat gepland voor eind juni. Naast alle voorbereidingen moet ze eerst nog haar schooljaar afsluiten en examen doen. Nastya is erg gelukkig. Zij krijgt een opleiding, we hebben er voor gezorgd dat ze op de wachtlijst staat voor huisvesting van de overheid en ze gaat trouwen met de man van haar dromen. Het is moeilijk voor te stellen wat er van haar leven zou zijn geworden als ze niet bij ons was gekomen.

 

Mission Possible Jekaterinaburg Mission Possible Jekaterinaburg

 


Het meisje wat nooit lachte is nu het vrolijkste kind in het tehuis!

 

 

Mission Possible Opvang JekaterinaburgLena heeft haar rehabilitatiecursus van haar alcoholverslaving afgerond in ons opvangcentrum in Asbest. Daarna kwam zij voor de vraag te staan ‘En wat ga ik nu doen?” Terug naar huis was geen goed idee. Het risico dat ze weer in contact zou komen met haar oude vrienden en weer in haar oude leefstijl zou vervallen was te groot. Wij stelden haar voor om te gaan wonen en werken in ons opvangtehuis in Jekaterinaburg. Lena’s zevenjarige dochter Angelika woonde vanwege Lena’s alcoholverslaving bij familie. Nu warden ze weer herenigd. Voor Angelika was het erg moeilijk om te wennen aan haar nieuwe omgeving I het opvangtehuis. Ze lachte nooit en had nauwelijks contanct met de andere kinderen en medewerkers van het tehuis. Maar beetje bij beetje groeide haar vertrouwen in anderen en bloeide ze helemaal op! Vandaag de dag is Angelika het meisje wat het meeste lacht! Ze staat altijd klaar oMission Possible Opvang Jekaterinaburgm haar vriendinetjes een omhelzing te geven. Ook de relatie met haar moeder is erg verbeterd. Lena helpt haar dochter met het huiswerk en net als haar moeder houdt Angelika van handwerken. Koken was een andere hobby van Lena waar ze haar beroep van heeft gemaakt.  Ze werd aangenomen als assistant van de chef-kok in een delicatessenzaak maar ze heeft inmiddels promotie gemaakt als chef-kok en manager van de zaak. Lena voelt zich erg gezegend!

 

 



Het werk van ons team in Yekaterinburg heeft tien jaar later succes!

Getuigenis van Igor, een voormalige drugsverslaafde



Mission Possible Opvang JekaterinaburgMijn naam is Igor en ik ben geboren in Jekaterinaburg in 1987. Ik wil jullie graag wat vertellen over  hoe God mijn leven heeft veranderd zonder enige verdienste van mijn kant.

Toen ik negen jaar was kwam ik in contact met straatjongens die mij leerden lijm snuiven. Dat beviel mij goed en het duurde niet lang voordat ik mij bij hen aansloot. Toen ik wat ouder werd gebruikte ik heroïne en alcohol. Op mijn 25-ste was ik geen dag nuchter; ik was continue onder invloed van of heroïne of vodka. Er was duisternis in mijn ziel en ik wilde niet verder leven. Zo’n 8 jaar eerder had ik mensen van Mission Possible leren kennen. Zij deelden eten uit aan straatjeugd en hielpen hen. Zij hadden ook een opvangtehuis voor straatjeugd. Ik bracht tijd met hen door en bezocht hun hulpprogramma.

Zij vertelden mij dat er rehabilitatiecentra waren waar mensen zoals ik werden geholpen om van hun verslaving af te komen. Op dat moment vond ik niet dat ik een verslavingsprobleem had. Maar de dag kwam dat ik besefte dat ik hulp nodig had en ik herinnerde mij de mensen van Mission Possible en ging naar hen op zoek. Het was niet moeilijk om hen te vinden want ze deden nog steeds hetzelfde: jongeren helpen. En ik gaf toe, “Andrey, ik heb hulp nodig”. Deze aardige mensen deden meer voor mij dan dat ik had durven hopen. Ze belden met hun rehabilitatiecentrum in Yaroslavl, kochten voor mij een treinkaartje, regelden voedsel en andere spullen nodig voor de reis en zorgden er voor dat ik op de trein kwam.

Mission possible Opvang JekaterinaburgEerlijk gezegd geloofde ik niet dat mijn leven kon veranderen. Omdat ik geen andere optie had besloot ik toch om te gaan en liet het allemaal maar over mij heen komen.  Maar zodra ik op het centrum arriveerde voelde ik iets speciaals. De mensen waren op een bepaalde manier anders, in positieve zin. Zij leken op de mensen die er voor gezorgd hadden dat ik op het rehabilitatiecentrum terecht was gekomen. Na enige tijd op het centrum merkte ik iets anders: ik had niet langer de wens om te drinken of drugs te gebruiken; zelfs niet om te roken, ik voelde me bevrijd van dat alles!

Er werd mij verteld over God en Jezus, aan wiens bestaan ik nooit had getwijfeld. Ik kreeg berouw van mijn zonden en gaf mijn leven aan God. Mijn leven begon te veranderen. De Heer heeft mij geleerd om andere mensen lief te hebben en verloste mij van mijn trots, afgunst en andere ondeugden. Nu zie ik Gods hand die mijn leven leidt. Jezus vergaf mijn zonden en gaf mij een nieuw hart. Ik wil Hem dienen en voor hem leven.

Mission Possible Opvang Jekaterinaburg


Na mijn rehabilitatie keerde ik terug naar Jekaterinaburg. God gaf me nieuwe vrienden in dekerk van Andrey (hij is de directeur van Mission Possible) waar hij pastor is. Hij gaf mij ook een baan en een manier om Hem te dienen: ik werk in een tehuis voor bejaarden en invaliden. En alsof dat nog niet genoeg zegen was; kortgeleden ben ik getrouwd! Dit zijn dingen waar ik eerder zelfs niet van droomde maar God is zo goed en getrouw. Hij redt en maakt het onmogelijke mogelijk!



10 jaar Mission Possible in Jekaterinaburg

Hulp en hoop werden gebracht naar plekken waar straatjeugd verbleef.


Mission Possible Jekaterinaburg Andrey - NataschaAndrey en Natascha, de oprichters vertellen hoe het allemaal is begonnen.

De onrust in de begin 90 jaren heeft voor ​​veel problemen gezorgd in de huizen en op de straten van Jekaterinaburg. Eén van de gevolgen was dat veel kinderen wegliepen van ouders die verslaafd waren aan alcohol en/of drugs. Zij vonden onderdak in verlaten huizen en kelders of andere soortgelijke plekken. Nadat wij een groep onverzorgde en hongerige kinderen hadden gezien die‘woonden’ in een put begonnen wij te bidden en te zoeken naar een oplossing om hen te helpen. Zo kwamen we in contact met Mission Possible.


Door dit contact werd Mission Possible opgericht in Jekaterinaburg. De meest dringende behoefteMission Possible Jekaterinaburg was om te gaan met de honger van de kinderen. Onze straatpatrouille bezocht regelmatig, ongeacht het weer, de plaatsen waar de straatkinderen onderdak hadden gezocht voor zichzelf. En elke week verzamelden meisjes en jongens zich in ons dagcentrum. Sinds 2004, hebben we meer dan 2.500 kinderen en tieners geholpen.


Een antwoord op ons gebed: Een opvanghuis voor kinderen!
 
Het werd absoluut noodzakelijk voor ons om een plek voor ons zelf te hebben om onderdak te geven aan de kinderen de we van straat haalden. Ook de straatkinderen zelf baden voor een opvangtehuis. We hebben talloze getuigenissen hoe God zorgvuldig luistert naar gebeden van kinderen en hoe ze worden beantwoordt. In 2009 werd ons eigen opvanghuis geopend!


Mission Possible JekaterinaburgSindsdien hebben meer dan 130 kinderen en tieners, maar ook 30 moeders, in ons huis gewoond. Een grote meerderheid van de kinderen en vrouwen hebben hier Jezus leren kennen. Tienermoeders hebben geleerd hoe te zorgen voor hun baby en huiselijke taken uit te voeren. Kinderen met leerproblemen zijn succesvolle studenten geworden. Ze doen aan sport,  bespelen muziekinstrumenten en nemen deel aan kerkelijke activiteiten, picknicks, en kampen.



Werken met ouders

Wij werken altijd met de ouders van de kinderen en bieden hen de kans om naar een rehabilitatie centrum te gaan. We helpen hen met het herstellen van persoonlijke documenten en het verkrijgen van uitkeringen van de overheid. Dit werk met probleemgezinnen heeft zich ontwikkeld tot een nieuwe vorm van bediening die we "gezinspatrouille" noemen.  Naast de reguliere hulp en bezoeken aan deze gezinnen, nodigen we ze uit voor kerkactiviteiten en organiseren we vakanties voor hen. Kinderen uit deze gezinnen komen naar christelijke kampen en nemen deel aan tal van evenementen samen met kinderen uit het opvanghuis.


Een nieuwe deur opent zich: Een opvangcentrum voor vrouwen met kinderen!
Mission Possible Jekaterinaburg
De afgelopen tien jaar hebben we vele overwinningen gezien en helaas ook verliezen, maar de overwinningen zijn meer! Er is nog veel te doen. We willen veel meer gezinnen bereiken.

Dit is de reden waarom we beginnen met een nieuw project: het openen van een opvangcentrum voor moeders die alle hoop hebben opgegeven. Dit nieuwe centrum zal ons in staat stellen om met hen en hun kinderen de hoop te delen die alleen God kan geven en hen hulp te geven op elk gebied waar ze dat nodig hebben.


Steun onze opvang in Jekaterinaburg! 
Mission Possible Doneer



"God heeft Julia op mijn pad gestuurd"


Mission Possible JekaterinaburgVera, 30 jaar en ze is inmiddels moeder van 3 kinderen. Maar alleen de jongste, Masha, 1 jaar en 7 maanden is bij haar. “Ik kom uit een normaal gezin, heb een broer en een zus en mijn ouders waren goed voor ons. Alleen omdat ik met verkeerde vrienden omging heb ik een slecht leven achter de rug” vertelt Vera.
Op 14-jarige leeftijd komt zij voor de eerste keer met drugs in aanraking. “Mijn vrienden maakten een drug, ‘xanka’ en voor de bereiding daarvan is bloed nodig, schoon bloed, en ik was de enige die niet niet eerder had gebruikt. Na aandringen van haar vrienden gaat ze ook gebruiken maar het bevalt haar slecht en had eigenlijk direct spijt. Later probeert ze heroïne. “Het was mode om heroïne te gebruiken, iedereen deed het”. Door groente uit tuinen te stelen en te verkopen op de markt kwam ze aan geld voor haar dosis. Maar op haar 18e stopte ze vanwege de hoge kosten. Even leek het er op dat ze haar leven weer op de rails gekreeg. Na haar opleiding als banketbakker kreeg ze werk en gebruikte ze niet. Ze ging samenwonen en op haar 21ste werd ze moeder van Valeria. Vlak na haar bevalling kwam ze erachter dat ze HIV+ was en Valeria ook. Op haar 25ste ging het weer mis. “Het was te gemakkelijk om aan heroïne te komen. Het werd overal verkocht, ook onze buren waren dealer en ik had geld genoeg”. Vanwege haar drugsgebruik raakt Vera werkloos. Ipv heroïne gaat Vera ‘Voda’, beter bekend als Ice gebruiken en ze komt terecht in een neerwaartse spiraal. Ze verliest de voogdij over haar dochter en haar man overlijdt aan een longonsteking. Ze leert Sasha kennen die 8 jaar ouder is dan zij. Ze trekt bij hem en z’n moeder in en krijgt 2 kinderen met hem, Slava en Masha. Ook Sasha gebruikt Ice en produceert het zelf. Tijdens het maken gaat het helemaal mis. Er vindt een explosie plaats. Vera en haar jongste dochtertje Masha liggen op bed in een andere kamer, net als schoonmoeder, Slava is bij zijn oma en zij overleven allemaal de explosie. Maar Sasha is voor 85% verbrand en overlijdt 5 dagen later. Samen met  schoonmoeder krijgen Vera en Masha een kamer toegewezen in een ‘communalka’ waarbij ze keuken en toilet met anderenMission Possible Jekaterinaburg moeten delen. Slava mag niet mee, er is iets mis met zijn documenten, en hij wordt in een tehuis geplaatst. Vera probeert de kost te verdienen als straatveger.  ‘Thuis’ zijn de woonomstandigheden slecht en de verhouding met schoonmoeder nog slechter. Er is vaak ruzie en Vera raakt aan de alcohol. Haar gezondheid gaat sterk achteruit. Maar dan komt ze in kontakt met Julia van Mission Possible. Julia bezoekt in hetzelfde gebouw een ander probleem gezin. Die wijzen haar op Vera. “God heeft Julia op mijn weggestuurd” zegt Vera nu. “Mijn leven had geen zin meer en ik zag geen uitweg. Opeens kreeg ik de kans om in het opvangtehuis van Mission Possible te gaan wonen en daar heb ik geen seconde spijt van. Ik ben opgenomen in het HIV-programma, mijn gezondheid gaat weer de goede kant op; ik ben al 6 kg aangekomen en ik heb hier Jezus leren kennen. Ik weet nu dat ik een toekomst heb! ”


De desastreuse gevolgen van 'krokodil'


Mission Possible JekaterinaburgVika, niet getrouwd en geen kinderen. Ze woonde met haar moeder in een zogenaamde 'kommunalka', een éénkamerappartement met toilet en keuken op de gang, die moeten worden gedeeld met de rest van de bewoners op de etage. We leerden Vika kennen via een van onze medewerkers die in hetzelfde flatgebouw woonde. Hij kwam in contact met drugsverslaafden in het portiek. Zij bezochten een appartement op een hogere etage. Meerdere malen probeerde hij met hen te praten. Toen dat niet al te veel opleverde besloot hij aan te kloppen. En zo maakte hij kennis met Vika, die al enkele jaren verslaafd was aan drugs, en haar moeder. De laatste tijd gebruikte Vika 'krokodil' (een goedkope synthetische drug gemaakt van pijnstillers). zoals zoveel drugsverslaafden in Jekaterinaburg. Haar gezondheid ging hierdoor met sprongen achteruit. Het vlees op haar benen rotte letterlijk weg en liet diepe wonden achter. Vika zei dat ze moe was en niet verder wilde leven. Het lukte om een ziekenhuisopname te regelen maar Vika wilde er niet blijven en de volgende dag was Vika al weer thuis. In het begin kon zeMission Possible Jekaterinaburg nog redelijk lopen maar al snel kwam ze haar bed niet meer af. ook kon ze nauwelijks meer praten, had ze constant koorts en leed ze veel pijn. Een bijkomend probleem was dat Vika besmet was met HIV. Het Aids-centrum in Jekaterinaburg beloofde hulp maar omdat Vika geen paspoort had liet die hulp op zich wachten. Vika's moeder kon het niet meer aan. Elke keer als ze ons belde huilde ze aan de telefoon. Vika had steeds meer verzorging nodig en bovendien moest zij werken om de medicijnen te betalen. Onze medewerkers kwamen dagelijks langs. Ze behandelden de wonden en er werd voor Vika gebeden. Er kwam geld beschikbaar voor de behandeling. Maar het mocht niet meer baten. Vika is kortgeleden overleden.

Steun onze opvang in Jekaterinaburg! Mission Possible Doneer



Mission Possible JekaterinaburgDit spookhuis staat in het centrum van Jekaterinaburg in de Gorkistraat aan de oever van de rivier de Iset. Tegenover het huis aan de andere kant van de rivier zie je de overheidsgebouwen. Rondom het huis staan kantoorgebouwen en uitgaansgelegenheden. Het huis is aangemerkt als historisch monument; daarom staat het nog altijd op zijn plek en zal het er waarschijnlijk voor altijd staan. In dit huis wonen mensen! Een paar gezinnen met kinderen. Ook straatjeugd vindt hier onderdak. Het huis wordt met houtkachels verwarmd, er is geen water. De bewoners zijn genoodzaakt om water een paar straten verderop te halen. Het toilet is overigens ook buiten. De geschiedenis van overplaatsing van de bewoners naar normale woningen is te vergelijken met die van honderden anderen in Rusland: beloftes, burocratie, van het kastje naar de muur. Helaas kom je dit soort plekken in centra van meer steden tegen. Eigenlijk valt het je niet meer op als je er langs loopt. Net als de mensen je niet meer opvallen die daar leven. Of overleven....

Mission Possible Jekaterinaburg Mission Possible Jekaterinaburg
Mission Possible Jekaterinaburg Mission Possible Jekaterinaburg
Mission Possible Jekaterinaburg Mission Possible Jekaterinaburg

Mission Possible trekt zich het lot aan van deze mensen. Een paar keer per week bezoekt de straatpatrouille van Mission Possible een aantal lokaties in Jekaterinaburg waar straatjeugd overnacht waaronder dit spookhuis. Naast voedsel en kleding wordt eerste medische zorg gegeven en juridische bijstand aangeboden.

Steun onze opvang in Jekaterinaburg! Mission Possible Doneer


"Als jullie in staat zijn Galiya te helpen dan heb ik nog wel 500 probleemgezinnen voor je"


Mission Possible Opvang Jekaterinaburg GaliyaDit is wat Andrey Ivanov, de leider van ons opvangtehuis in Jekaterinaburg werd verteld door een van de maatschappelijke werksters van de lokale overheid. Zij had de hoop voor herstel van een drugsverslaafde moeder en haar verwaarloosde zoon opgegeven.

Galiya heeft acht jaar lang drugs gebruikt. Zij hoorde over ons opvanghuis en vroeg om hulp voor haar en haar zoon Valeri. Galiya was veroordeeld tot een gevangenisstraf maar omdat zij enige ouder was hoefde zij die niet uit te zitten. Maar vanwege haar verslaving was zij niet in staat om goed voor haar zoon te zorgen. Het risico was dat zij alsnog naar de gevangenis zou worden gestuurd en Valeri zou in een weeshuis worden geplaatst. Wij onderhandelden met de ambtenaren met als gevolg dat zowel Galiya als Valeri in ons opvangtehuis kwamenMission Possible Opvang Jekaterinaburg Valera maar dan wel onder streng toezicht. In het begin waren er grote problemen. Valeri was helemaal verslaafd aan computerspelletjes. Hij had aldoor gespijbeld en zijn tijd gebruikt voor het spelen van computerspelletjes om aan zijn harde realiteit te ontsnappen. Het viel ons op dat de relatie tussen moeder en zoon heel erg gespannen was. Valeri wilde niet met zijn moeder praten, wilde zelfs niet aan dezelfde tafel met haar eten en wilde eigenlijk helemaal geen contact met haar op wat voor manier dan ook. Hij was de hele tijd boos en erg agressief. Galiya maakte grote vooruitgang in de rehabilitatie van haar drugsverslaving en werd Christen. Zij spande zich erg in om de gebroken relatie met Mission Possible Opvang Jekaterinaburghaar zoon Valeri te herstellen. Stap voor stap waren we getuige van verzoening en nu verheugen we ons op hun hernieuwde relatie. Valeri doet het inmiddels goed op school. Natuurlijk kunnen niet in een keer de gevolgen van acht jaar drugsgebruik en verwaarlozing worden hersteld. Maar als we naar hun nieuwe leven kijken zijn we erg hoopvol dat er volledige vergeving en genezing zal zijn. Galiya volgt kooklessen en werkt in de keuken van het opvangtehuis waar zij grote maaltijden klaar maakt voor de hele familie.







Danil
Danil met nieuwe familieTwee jaar is hij nu en hij heet Danil. Hij was de eerste baby die in het Mission Possible opvangtehuis in Jekaterinaburg werd geboren. Zijn moeder Zhanna was toen net zestien. En in haar jonge leven had zij al de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt. Al jarenlang kwam ze bij de straatpatrouille. Dan verbleef ze in het opvangtehuis en dan liep ze weer weg. Na de geboorte van Danil ging het beter met Zhanna. Ze voelde zich verantwoordelijk, ging weer naar school en had een baantje. Maar helaas begon ze weer drugs te gebruiken en ze was niet meer in staat om voor Danil te zorgen. Een permanente oplossing moest worden gevonden. Opvang in een weestehuis was geen optie. De omstandigheden zijn daar over het algemeen verre van optimaal. We waren dan ook erg blij dat we op korte termijn een pleeggezin konden vinden. Het domineesgezin Aleksey en Olga Kanisyeva uit Artyomovsk wilden heel graag Danil opnemen. In nog geen 45 dagen waren alle officiële documenten geregeld. Uitzonderlijk snel voor een adoptie in Rusland. Afgelopen juni kwamen Aleksey en Olga langs om Danil mee naar huis te nemen. Danil noemt Olga al 'mammie' en Aleksey 'pappie'. Hij heeft nu twee zussen: Sonya 7 en Nastya 5 jaar oud. En zij houden erg van hem!


Alcoholisch gezin, weeshuis, geweld, straat, vuilstort, verkrachting

Julia nog op straatDe ingrediënten van het nog jonge leven van Julia. Negentien jaar is ze en geboren in een gezin met alcoholverslaafde ouders. Ze leefde constant in angst en armoede. En ze was getuige van hoe haar vader haar moeder vermoordde en gevangen werd gezet. Julia werd in een weeshuis geplaatst. Maar omdat ze daar vaak werd geslagen liep ze regelmatig weg. Op haar 14e besloot ze niet meer terug te gaan naar het weeshuis en ging op straat leven. En daar kwam ze in aanraking met onze straatpatrouille.
Gedurende een periode van vier jaar zagen we Julia regelmatig. Maar vorig jaar verdween ze voor een hele periode. Toen ze na maanden weer op kwam dagen vertelde ze dat ze in een hut op de vuilnisbelt woonde en dat ze dacht dat ze zwanger was. We brachten haar naar een arts en die bevestigde dat. We boden JuliaJulia een plek aan in ons opvangtehuis maar daar was zij nog niet klaar voor. Een tijdje terug werden we gebeld door vrienden van Julia. Ze waren in paniek. Julia, toen zes maanden zwanger, was aangevallen door drie jongens en verkracht. We vonden het doodsbange meisje en brachten haar naar het ziekenhuis. Met behulp van getuigen waren we in staat de daders te indentificeren. De volgende dag onderweg op weg met de straatpatrouille zag ons team een straatgevecht. Dichterbij gekomen bleken het de vrienden van Julia te zijn in gevecht met haar aanvallers. Ze namen wraak voor haar verkrachting. Een van de aanvallers trok een mes maar door tussenkomst van ons team werd erger voorkomen. De aanvallers werden vastgehouden en de politie werd gebeld. Momenteel zitten de aanvallers vast. Julia is inmiddels uit het ziekenhuis  ontslagen. Zij kwam naar ons opvangtehuis, totaal uitgeput van alles wat ze had meegemaakt en wanhopig op zoek naar hulp. "Ik kan niet langer zo leven, ik wil hier blijven". Het gaat nu een stuk beter met Julia. Het bleek dat zij erg van kinderen houdt en er goed mee om kan gaan. Zij helpt ons mee met oppassen op de kinderen in ons tehuis en met het naar bed brengen. Niet lang geleden werden we gebeld door een man die op zoek was naar Julia. Het bleek haar neef te zijn. Julia met begeleidster JuliaVoorheen aan drugsverslaafd maar afgekickt en tot geloof gekomen. Hij was op zoek naar zijn nicht om haar te redden van het straatleven dat hij zelf ook had meegemaakt. Hij bezoekt Julia regelmatig en dat heeft een erg goede invloed op haar. Ook Julia is inmiddels tot geloof gekomen. Tijdens een dagopening vertelde Julia de andere kinderen in het tehuis dat zij nooit op straat terecht was gekomen als zij was opgegroeid in een huis als dit. Na alle verschrikkingen die Julia heeft moeten meemaken heeft zij nu een nieuw thuis en een grote familie die van haar houdt. En daarboven op heeft ze het vertrouwen gekregen dat God voor haar zorgt.


Help Julia een goede moeder te worden           Doneer nu


Het laatste nieuws uit ons opvangtehuis in Jekaterinaburg:


DashaDasha, 14 jaar, kwam naar ons centrum in november 2009. Helaas hebben we geen enkele verbetering gezien in de situatie van haar familie. Haar oudere zus is weer bij haar moeder, stiefvader en broer ingetrokken; in een kamer van 12m2 waarbij ze keuken en toilet moeten delen met andere mensen in het gebouw. Vooralsnog blijft Dasha bij ons. Het positieve is dat Dasha school aan huis (vanwege haar leerachter stand) volgt en ze doet erg haar best. En we zijn ook erg blij met haar gedrag naar de andere kinderen in ons huis.



LubaLuba, 14 jaar, heeft zich erg ontwikkeld en heeft zowel huishoudelijke taken als sociale vaardigheden geleerd die een jaar geleden totaal vreemd voor haar waren. Ze kan nu zich zelf redden, doet haar was op tijd en heeft veel minder emotionele buien dan eerst. Haar ouders kijken totaal niet naar haar om en daar heeft ze veel moeite mee. We hebben het gezin onder aandacht van de Kinderbescherming gebracht vanwege het overmatige alcoholgebruik van beide ouders. Er zijn nog 4 kinderen in het gezin maar het enige wat de Kinderbescherming kan doen is dreigen met het afnemen van de voogdij over de kinderen. Luba brengt haar broertjes en zusjes (3-10 jaar) regelmatig naar ons huis.  

AndrianBroertjes Andrian, 9 jaar en  Daniel
Daniel van 4 zijn gegroeid.
Hun toestand zowel fysiek als psychisch is behoorlijk verbeterd sinds het moment dat zij bij ons door de politie werden binnengebracht. Dat geldt niet voor hun aan alcohol verslaafde vader. In januari gaan we met de Kinderbescherming praten over hun status en toekomst. We hebben al een gezin dat  beide broertjes wil opnemen.

ValeraValera, 10 jaar, woont samen met zijn moeder nog bij ons. Ze hebben een goede relatie met elkaar. Zijn moeder heeft binnenkort haar afkickcursus afgerond. Zij heeft 12 jaar lang drugs gebruikt. Over het afgelopen jaar is er geen terugval geweest. Haar vriend heeft met succes een afkickcursus gevolgd en rond nu de laatste fase af van een integratieprogramma. Ze hebben serieuze plannen om te gaan trouwen.
Nastya-Farida-Kamilia



Nastya is 16. Niet lang nadat haar beide zusjes Farida (8) en Kamilia (4) bij ons waren gebracht kwam ook Nastya bij ons wonen. Via de rechtbank is de voogdij over de kinderen van de ouders overgedragen aan de pleegouders van ons tehuis. Nastya is een heel aardig en open meisje maar ze voelt zich erg schuldig over het drink probleem van haar moeder. Ze droomt van de dag dat haar moeder zal stoppen met drinken en dat ze met z'n allen weer samen thuis kunnen gaan wonen.


KristinaKristina, 15 jaar, is weer terug bij haar moeder. Vijf maanden is ze bij ons geweest en in die tijd is ze erg veranderd. Dat vindt ze zelf ook. Gelukkig heeft de rechtbank de voogdij over Kristina weer toegewezen aan haar moeder. Haar moeder heeft hard gewerkt aan haar alcoholprobleem en heeft werk gevonden. Kristina en haar moeder hebben in de maanden dat zij bij ons was altijd contact gehouden. En ook wij hebben nog steeds contact met Kristina; ze komt regelmatig bij ons langs.





Zhanna en Sergey en Danil

Natascha-Zhanna-DanilDe zestiende jaar oude Zhanna en haar pasgeboren zoontje Danil waren de eerste bewoners van ons tehuis in maart 2009. Op dat moment was het gebouw nog gedeeltelijk onder reconstructie. Al een paar jaar hielp onze straatpatrouille Zhanna omdat ze op straat overnachtte en verslaafd was aan drugs. Direkt na de geboorte van Danil kwam Zhanna bij ons wonen. Maar de verantwoordelijkheid voor de baby was te zwaar voor haar. We hielpen haar waar we maar konden maar toen Danil 6 maanden oud was liep Zhanna weg en pakte haar oude straatleven met drugsgebruik weer op.  En al gauw maakte zij weer kennis met de harde werkelijkheid van de straat. Middenin de nacht werden we gebeld en moesten we haar halsoverkop naar het ziekenhuis brengen. Ze was geslagen, had een gebroken neus en verschillende steekwonden. Tot ons groot verdriet keerde ze na haar herstel terug naar de straat. Zhanna, nog steedsZhanna-op-straat minderjarig, liep het gevaar haar ouderrechten over Danil te verliezen. Wij hielden allemaal van Danil. Om te voorkomen dat hij in een staatsweeshuis geplaatst zou worden werd er door Andrey en Natascha (de begeleiders van ons tehuis in Jekaterinaburg) een pleegouder formulier ingevuld. Na een lang gevecht met de burocratie en een uitgebreide en strenge inspectie van ons tehuis door de autoriteiten werd Danil aan hen toegewezen. Zhanna kwam meer en meer in de problemen. Ze werd opgepakt voor stelen en in voorarrest geplaatst. De vader van het kind, Anton, had al een jaar doorgebracht op ons rehabilitatiecentrum in Yaroslavl. Daar was hij tot geloof gekomen en afgekickt. Bij terugkomst in Jekaterinaburg kreeg hij met hulp van zijn oma woonruimte tot zijn beschikking. Zhanna werd niet veroordeeld maar kreeg alleen maar een proeftijd. Anton had op haar gewacht en nu waren ze weer samen. Op Sergey-Zhanna-Danil-verjaardagZhanna's 18e verjaardag kreeg ze Danil terug en had ze samen met Anton weer de volledige bevoegdheid over hun zoon. "De wet verplicht mij dit document te tekenen maar ik ben ervan overtuigd dat deze moeder nog geen week voor dit kind zal zorgen", verzuchtte de ambtenaar. Maar 4 maanden zijn voorbij en het gaat heel goed met het nieuwe gezin! Danil houdt van zijn ouders en ontwikkelt zich goed. Zijn favoriete woorden zijn 'mama, 'papa' en 'geef'. Zhanna gaat naar een avondschool en Anton heeft werk gevonden als lasser. Ze wonen nog geen 10km van ons tehuis in Jekaterinaburg. Wekelijks gaan we bij hen op bezoek en helpen hen waar nodig.


Ondersteun onze opvang in Jekaterinaburg               doneer nu
Lees hieronder meer over Zhanna. 

Zhanna-Danil-Sergey















Zhanna


ZhannaZhanna, een meisje en moeder van zestien jaar, was onze eerste bewoonster. De laatste vier jaar heeft Zhanna doorgebracht op straat. Nadat haar moeder overleed, Zhanna was toen tien jaar oud, kwam vader met verschillende vrouwen thuis. En dat gaf veel stress bij Zhanna . Op twaalfjarige leeftijd liep ze van huis weg; niemand miste haar. Op straat werd ze onmiddellijk verkracht. Al gauw begon ze een onvoorzichtig leven als de andere meiden en mannen beloonden haar  gedrag met eten, alcohol en lijm om te snuiven. Op veertienjarige leefijd was ze verslaafd aan drugs. Tot twee keer toe probeerden we haar weer naar huis te brengen. Maar beide keren liep ze weer weg; haar vader had z’n levensstijl niet veranderd. Zhanna werd zwanger toen ze vijftien was. In de vierde maand van haar zwangerschap ging ze naar haar vader toe die haar direct naar het ziekenhuis bracht voor een abortus. Daarna sloot hij haar op in zijn appartement waar ze een week bleef totdat ze ontsnapte via het balkon op de vijfde etage. Weer werd ze zwanger. Wanhopig en verward over alles vroeg ze ons om hulp. We verzamelden haar identiteitspapieren en brachten haar naar een arts. De arts was verbaasd over littekens op haar buik en vroeg of ze was geslagen. “Nee. De ingang van mijn huis is erg smal” antwoordde Zhanna, verwijzend naar een smal kelderraam waar ze zichzelf doorheen wurmde, voor een plek om te overnachten, samen met andere meiden. In maart gaf Zhanna geboorte aan een gezonde jongen.  En sinds die tijd woont ze in ons nieuwe opvangtehuis in Jekaterinaburg. Hier leert Zhanna om voor haar zoontje te zorgen en kan ze herstellen van de gevolgen van haar verschrikkelijke verleden.  En er is meer goed nieuws: de vader van haar zoontje volgt momenteel een rehabilitatieprogramma voor drugsverslaafden op de rehabilitatieboerderij in de buurt van Yaroslavl. Ze zijn in goed contact met elkaar en alles wijst er op dat ze samen een nieuwe start zullen gaan maken.
 
Help Zhanna een goede moeder te worden              Doneer nu
 


Andrian en Daniel


Daniel"We hebben hier een hele slechte situatie" zei de politieman over de telefoon tegen Andrei, de leider van ons opvangtehuis in Jekaterinaburg. "Er zijn twee jongetjes zo zwaar ondervoed dat we onze regels hebben moeten overtreden en van ons eigen geld eten hebben gekocht. Kunnen we ze bij jullie brengen?". En zo kwamen Andrian, negen jaar en Daniel zijn broertje van drie bij ons. Andrian vertelde ons dat ze vaak geen eten kregen of veel te weinig. Hij maakte pasta voor z'n broertje maar voor hemzelf was er alleen thee. Nu kan Andrian het kind zijn wat hij is, kan hij eten zoveel hij wil. En hoeft hij niet bang te zijn als hij op schoot zit bij volwassenen dat hij in elkaar geslagen wordt zoals dat gebeurde door z'n aan alcohol verslaafde vader. De drie jaar oude Daniel is een nieuwsgierig en actief kereltje. Hij loopt overal Andrei achterna en vraagt telkens "Jij bent mijn papa he?"

Geef Andrian en Daniel een nieuw thuis                    Doneer nu



Farida en Kamilia

Farida-KamiliaDe zusjes Farida (7) en Kamilia (3) werden ook door de politie bij ons gebracht. De buren hadden hen gewaarschuwd dat beide meisjes op straat liepen op zoek naar eten. Ze waren geslagen door hun aan alcohol verslaafde moeder, ze waren ondervoed en zaten onder de luizen. Farida vertelde ons dat er thuis nooit genoeg te eten was en ook geen kleding. Nu zijn beide meisjes hersteld, dragen ze leuke kleren en zijn blij met alles wat ze hebben. Farida gaat sinds kort naar school. "Hier is iedereen aardig voor ons" zegt ze, "Zowel de kinderen als de ouderen". Ondanks hun slechte ervaringen houden van hun moeder. Helaas is het ons nog niet gelukt om haar te overtuigen een rehabilitatiecursus te gaan volgen.


 Een goede toekomst voor Farida en Kamilia            Doneer nu