Echte verandering op een foto

door Gerande Sikkema |

Eigenlijk wilde ik hier een ontzettend ontroerend verhaal schrijven over het uitdelen van een babybox. Zo’n verhaal dat je even stil maakt. Waarbij de tranen vanzelf in je ogen springen.

Kosjhka

En eerlijk gezegd leek alles er ook precies zo uit te zien toen ik het kleine, bedompte kamertje binnenstapte met de babybox in mijn armen. De moeder van het gezin, Kosjhka, kijkt me aan met vermoeide ogen. Ze is pas 18 jaar oud en draagt haar vierde kindje onder haar hart. Naast haar op het bed ligt haar oudste dochter te slapen. Ze heet Veronika en is drie jaar. In haar haar zitten twee staartjes die er al een tijdje in lijken te zitten. Het tweede meisje, Bojana, hangt dicht tegen haar moeder aan op schoot. De jongste, Juliana van zeven maanden, ligt in de armen van haar oma. Ik word uitgebreid voorgesteld aan de familie. De vader blijkt ook pas achttien te zijn. Hij werkt lange dagen op de velden rondom het dorp om kruiden te oogsten. Een ander Roma gezin uit het dorp verhandelt die kruiden weer verder.

Ik kijk om me heen. De rook van de kachel prikt in mijn ogen. Het kleine kamertje vult zich langzaam met warmte, maar ook met die typische geur van houtrook en vochtige muren. Het huisje bestaat uit één ruimte. Hier wordt gekookt, geleefd, geslapen. Het jongste meisje, Juliana, heeft astma. Ze heeft medicijnen nodig om te kunnen ademen.

We praten even met elkaar. Over de kinderen. Over het leven in het dorp. Over het kindje dat nog geboren moet worden. Kosjhka is zichtbaar blij met de babybox. Voor haar betekent deze doos veel meer dan alleen wat spullen. Het betekent dat iemand aan haar denkt. Dat iemand haar ziet.

Ondertussen heeft de vrouw van de lokale pastor Veronika opgepakt, die inmiddels wakker is geworden. Het meisje kruipt tegen haar aan alsof ze haar al veel langer kent.

En eigenlijk zegt dat al veel.

Ik rond het gesprek rustig af en vraag of ik een paar foto’s mag maken. De moeder knikt.

Wat er dan gebeurt, raakt me. De drie vrouwen gaan vanzelf naast elkaar staan. Kosjhka, haar moeder en de vrouw van de pastor. Alle drie met een kindje op de arm. Achter de babybox.

Ivan, de pastor, vraagt nog of ik er ook bij wil komen staan voor de foto. Maar dat voelt niet juist. Dus dat doe ik niet. Want dat is niet wat Mission Possible is.

Wanneer ik later, onderweg naar het volgende dorp, de foto’s nog eens terugkijk, zie ik dat dit verhaal eigenlijk niet gaat over een babybox.

Het gaat over iets anders. Het gaat over samen. Ons werk in Bulgarije is inderdaad het uitdelen van babyboxen. Dat klopt. Maar een babybox is nooit het eindpunt van ons werk. Het is een begin. Een babybox opent een deur. Het is een moment waarop we een gezin leren kennen. Waarop we naast een moeder gaan staan die soms nog zelf bijna een kind is.

Maar het mooiste is dat dit werk niet in de eerste plaats door ons wordt gedaan. Het zijn de lokale mensen die blijven. Het is de pastor van het dorp, die deze gezinnen kent. Het is zijn vrouw die deze jonge moeder blijft opzoeken. Die met haar praat, die haar bemoedigt, die haar helpt om voor haar kinderen te zorgen. Zij zien deze kinderen opgroeien. Zij weten wanneer het moeilijk wordt. Zij zijn er wanneer er gebeden moet worden. Wanneer er geluisterd moet worden. Wanneer er praktische hulp nodig is.

Dat is de visie van Mission Possible. Wij geloven dat echte verandering begint wanneer lokale gelovigen worden toegerust om zelf Hoopdragers te zijn in hun eigen dorp.

Niet voor even. Maar voor de lange termijn.

Wij komen misschien langs met een babybox. Maar zij blijven. Zij blijven naast deze moeder staan wanneer het kindje wordt geboren. Zij blijven betrokken bij Veronika en Bojana wanneer zij opgroeien. Zij blijven bidden voor dit gezin.

En precies dat zie je op die foto.

Drie vrouwen.

Drie generaties.

Drie paar armen met een kind.

En in het midden een jonge moeder die niet meer alleen staat.

Daarom doen we wat we doen. Omdat we geloven dat Hoop groeit wanneer mensen naast elkaar gaan staan. En dat is precies wat hier gebeurt. Samen bouwen aan Hoop.