Vadim staat me op te wachten als ik de terminal uit loop. Ik ben blij dat ik de vlucht gehaald heb, want dat scheelde niet veel. Als je een uur later dan gepland vertrekt uit Amsterdam, met een overstaptijd van minder dan anderhalf uur, dan weet je dat het krap wordt. Want het overstapvliegveld van Istanbul is groot, erg groot.
Als ik mij nog geen 10 minuten voor vertrektijd bezweet meldt bij de incheckbalie krijg ik te horen dat het toestel nog niet vertrekt en dat nog niemand is ingecheckt. Dat had ik graag wat eerder gehoord, ik heb de benen uit mijn lijf gelopen. Maar ik ben opgelucht dat ik het gehaald heb. De eerstvolgende vlucht gaat pas over 2 dagen. En Istanbul heb ik na een eerder gemiste vlucht nu wel gezien.
Ik denk genoeg tijd te hebben om me op te frissen. Maar als ik terug kom zijn alle passagiers tot mijn verbazing al ingecheckt. “Schiet op, je bent de laatste!”. Bijna alsnog de vlucht gemist. Mijn bagage heeft het niet gered. Maar gelukkig heb ik voldoende in de handbagage om de eerste dagen door te komen.
Het verhaal van Vadim
Vadim is verantwoordelijk voor het voedseldistributie programma. Arme gezinnen worden thuis bezocht en voorzien van een voedselpakket. Zolang de voorraad strekt. Want er zijn veel meer aanvragen dan dat er hulp beschikbaar is vertelt Vadim. Mission Possible is dit jaar begonnen met het ondersteunen van dit project. Met Vadim ga ik de volgende dag op weg om een aantal gezinnen te bezoeken in een stad aan de grens.
Vadim kent de problematiek van de gezinnen die worden ondersteunt goed. Hij heeft het zelf aan de lijve ondervonden. “Ik heb een groot gedeelte van mijn leven in een internaat gewoond. Mijn vader zag ik 1x per jaar en mijn moeder kon niet voor mij zorgen. Ik was alleen het weekend thuis. We hadden nauwelijks iets te eten. Ook in het internaat was er veel te weinig eten beschikbaar. Als ik de mensen van de kerk niet had ontmoet, in die tijd was het nog toegestaan voor mensen van de kerk een internaat te bezoeken, had ik waarschijnlijk in de gevangenis gezeten. Want wij gingen naar de markt om voedsel te stelen. De mensen van de kerk vertelden mij dat je niet mag stelen. En ik luisterde naar hen want ze waren aardig voor me. Mijn vader verbood me om met hen om te gaan. Maar die zag ik toch maar 1x per jaar en ik deed het toch.”
Roza

Roza en Manzura bij hun ‘keuken’
We gaan naar ons eerste huisbezoek. ‘Het is hier armoe troef’ zegt Vadim. En hij heeft niets teveel gezegd. Roza heeft gezondheidsklachten. Niet verwonderlijk gezien de omstandigheden waaronder ze woont. Ze deelt een woning of wat er voor door moet gaan met Manzura en haar zoon. Ze zijn geen familie van elkaar. Maar ze zijn gedwongen om met elkaar samen te wonen want anders is de huur niet te betalen.
Roza is opgelicht toen ze haar appartement verkocht. Ze kwam zonder geld en onderdak op straat te staan. Roza krijgt nog geen pensioen. Eerder probeerde ze wat bij te verdienen als wc-juffrouw. Maar dat werk is er niet meer. Roza bakt broodjes en verkoopt die op de markt. Ze is door haar man in de steek gelaten. Dat is hier geen uitzondering. Samen kunnen ze net de huur van ongeveer €70 ophoesten. De woning verkeert in een slechte staat. Er is binnen geen stromend water, geen verwarming en af en toe elektriciteit. Het eten wordt op een houtvuurtje buiten klaar gemaakt.
Firgin en Fargot

Firgin op zijn matras
De omstandigheden bij het volgende bezoek zijn niet beter. Hier wonen vader Firgin en zoon Fargot. Firgin is ziek. Hij zit op de grond, muts op, jas aan en dekens om hem heen geslagen. Het vertrek waar ze wonen heeft geen verwarming. Er staat een electrisch kacheltje. Maar die wordt vanwege de kosten alleen gebruikt als het niet anders kan. Er is een toilet, maar geen wasgelegenheid. De keuken is improvisorisch; geen stromend water en een elektrisch pitje. Vijftig euro huur betalen ze voor deze ruimte. Het pensioen van Firgin is zo’n €30. Fargot verdient wat bij op de markt als sjouwer. Maar ook hij heeft gezondheidsproblemen en kan niet elke dag werken. Tot maart kunnen ze hier verblijven. Daarna moeten ze op zoek naar andere woonruimte. Want het gebouw waarin ze nu zitten wordt gesloopt.
Het project

Eén van de uitgedeelde voedselpakketten
“We hebben in deze stad nog tientallen gezinnen die onder soortgelijke omstandigheden overleven” vertelt Vadim. “Veel van die gezinnen hebben kinderen die niet zijn geregistreerd; zonder geboortebewijs. Ze komen uit een naburig land. Moeders hebben hun eigen problemen, regelmatig met alcohol. Vaders zijn vaak niet meer in beeld. Wij proberen hen waar mogelijk te helpen. Niet alleen met een voedselpakket. Maar ook met het regelen van documenten.
Voor kinderen hebben we een speciaal programma. Ze krijgen een maaltijd en leren lezen en schrijven, want in veel gevallen kunnen ze dat ook niet. De voedselpakketten maken een groot verschil en de mensen zijn erg dankbaar. Ik heb al verschillende keren gehoord dat het voedselpakket precies op het juiste moment kwam. Dus ik bid en hoop dat jullie er volgend jaar mee doorgaan!”
